Geceye bir şarkı bıraktım bu gece yine.
Sevdam Ağlıyor. Ben bu şarkıyı o kadar çok severim ki bana tatlı hafif rüzgarlı Çeşme gecelerini hatırlatır. Öyle bir şarkıdır ki Çeşme’nin o kalabalık insan bitmeyen temmuz geceleri de bu şarkı da vardır artık insanların şehirlere göç ettiği rüzgârın sertleştiği insani üşüten bir Eylül akşamı da. A benim gözleri görmeyenim derken alırsın Sertab’ın sitemini kalbine dersin ki ne Eylül’müş. Göç etmiş, sitem etmiş. Sonra der ki ne saray ne han sevdam ağlıyor onca kalabalık bu Temmuz’da sensiz geçen her saniye. Bilmem bilir misiniz Yıldızburnu’nun güzelliğini akşamları güneş batarken o tatlı pembeliğini sonra akşam o gece denize düşmüş yakamozların parlaklığını. Bilmiyorsanız gidin. Çeşme böyledir. Alaçatı olmasa daha çekilir eminim ki. Ne kalabalıktır şimdi. Eylül’de daha güzeldir ama akşamları rüzgârla üşürken kollarınız sevgiliniz sarıldığında gelen o tatlı sıcaklık size iyi gelir. Yaralarınızı sarar. Ben de böyleyimdir işte. Ne İstanbulluyumdur ne de İzmirli ama her ekimde İstanbul’u özlerken her temmuzda da İzmir’i canım çeker. İzmir çok başka bir memlekettir mesela. Her İzmirli için dünyanın başkenti orasıdır. Oradan daha güzel bir yer yoktur hatta İzmir, dünyada cennetin ta kendisidir. Biz dünyalılar bunu pek anlamasak da bir İzmirliden dinleyin siz orayı. Aşık olmadığınız tek taşı kalmaz ya da hayran olmadığınız. Neyse ben galiba yine İzmir’i özledim. Karşıyaka’ya vapurla geçerken garip şeyler anlatan seyyar satıcıları dinlemeyi, Göztepe mi Karşıyaka mı kavgasında Karşıyakalıların aslında İzmirli olmadığını savunmayı sonra fuarda kutlanan bir 9 Eylül kutlamasında elimde biramla konser dinlemeyi kafaları bulmuşken ayıla bayıla Alsancak’ta gezmeyi…
İzmir’e dair ne çok şey varmış halbuki özlediğim yazana kadar ben de bilmiyordum. İzmiri bir İzmirlilerden bir de benden dinleyin desem yeri olmuş sanki. Boyosunu bile mi özler insan? Özlermiş demekki. Neyse birkaç gün sonra biz biraz artık kavuşalım İzmir. Biraz hasret giderelim. En son üç sene önce gelmişim ben sana daha çok gelirim diyordum her yaz İzmir’de olurum diyordum demekle olmuyormuş ya meğer.
Şimdi önce rakı koymalı sonra da bir Ege’ye dönüp lodosu içine çekmeli sonra bir Yıldızburnu gecesinde yakamozları seyrederken hayallere dalmalı…
