Geceye bir sarkı bırakıyorum. Açık Adres...
Hayatımda derin anlamları olan, yüreğimi bulamadığım o zamanlarda en çok dinlediğim şarkıdır. Klavyenin başında var oluş sebeplerimizi sorgularken buluyorum kendimi. Nerdeyiz? Ne yapıyoruz? Nereye gidiyoruz?
Yörüngemiz aslında belli hepimiz bir güneş etrafında dönüp duruyoruz. Ama güneşlerimiz bambaşka. İçimizi ısıtan, baktıkça bakma isteğimizin arttığı o güneş. Herkes için nasıl bir olabilir ki?
Bambaşka kitapların baş rollerini oynarken yüreğimizin aynı günesle ısınması nasıl mümkün olabilir.
Aşk en zorlu yolların en başındaki o adım. Her aşk başka mı yoksa aslında aşk sandığımız her yol başka bir evrene yaptığımız yolculuk mu? Yolların keşistiği yerde söylediğimiz her söz bugün bizi biz yapan hatalarımız aslında. Hata olmayıp da doğrularımız olsaydı bugün belki biz olmazdık ama yörüngesinde döndüğümüz güneş bizim güneşimiz olur muydu?
Hep soru işaretleri olan bir gece. Vazgeçmeyi o kadar çok isterdim ki... Neyden olduğunu bilmediğim bu garip hallerimden. Gözlerimin her an kanatlanıp gittiği o şehirlerden.
Gece uyuyup sabah uyandığımda kırılan o kanatlardan ya da kendim kırıp koyduğum bu dolaptan.
Doğruların doğru olduğu ama aslında başkalarının doğrularını yaşadığımız bu hayattan...
Seçimi zor kararlar her gün bizi kovalıyor.
Durup belki düşünmek bazen iyi gelmiyor.
Hata yapmak daha tatlı daha güvenilir geliyor...
Kime göre, neye göre?
